Najpoznatiji od svih Vajferta – Georg (Đorđe) rodio se 15 jula 1850 godine u spratnoj kući koja se nalazila u okviru kompleksa pančevačke pivare njegovog oca Ignjata .

U rodnom gradu proveo je detinjstvo gde je završio osnovnu školu i nižu realku. Školovanje je nastavio u Budimpešti na Trgovačkoj Akademiji da bi se potom našao na Velikoj pivarskoj školi u Vajenštofenu kod Minhena koja je u to vreme bila najreprezentativnija pivarska škola na prostoru centralne Evrope.

Put od mladog školovanog pivarskog stručnjaka do gorostasa srpske privrede bio je dug i naporan, prožet nezaobilaznim padovima ali još češćim uspesima.

Nakon ženidbe sa Marijom Gasner (Đer 1852-Pančevo,1941) ranih 70-ih godina sada već predprošlog veka, Đorđe sa suprugom postaje državljanin Srbije. U Beogradu na Topčiderskom brdu uz pomoć preduzimljivog oca startuje pivara koja će u budućnosti biti glavna uzdanica Đorđa Vajferta i čiji brend ni do danas nije potamneo. Pančevačku pivaru vodio je Đorđev mlađi brat Hugo ( 1852 – 1885) ali je nakon njegove prerane smrti brigu o pivari ponovo preuzeo otac Ignjat i kasnije članovi ugledne pančevačke porodice Gramberg. Naime, Đorđeva sestra Ana udata je bila za Ferdinanda Gramberga. Vrhunski kvalitet piva koju je proizvodila beogradska pivara i zarada koja se stalno povečavala omogučili su Đorđu da se posveti i drugim unosnim poslovima ali i hobiju – numizmatici. Zbirku čija se vrednost danas teško može proceniti jer broji više hiljada primeraka uglavnom zlatnog novca Đorđe je poklonio Beogradskom univerzitetu 1923 godine . Uz ovaj poklon našlo se i oko 300 medalja. Ovo blago čuva se danas u beogradskom Narodnom muzeju. Šta je sve i kome Đorđe Vajfert tokom svog ovozemaljskog života poklonio teško se može opisati i u obimnijoj knjizi, jer on ulazi u onaj najuži krug velikih dobrotvora koji danas tako nedostaju ovoj napaćenoj Srbiji.

Sve osobine koje uglavnom krase znamenite ličnosti evidentne su i kod Đorđa Vajferta. Nemoguće je ovom prilikom ne spomenuti njegov patriotizam. Iako Nemac, rimokatoličke veroispovesti, već po dolasku u Srbiju učestvuje kao dobrovoljac u srpsko – turskom ratu (1876-1878) gde sasvim zasluženo dobija svoje prvo i izgleda najmilije odlikovanje - Takovski krst . Pored ovog Vajfert je nosilac skoro dvadeset visokih, naših i stranih odlikovanja (Karađorđeva zvezda, Orden jugoslovenske krune, Orden belog orla , Legija časti i dr.). Đorđe Vajfert se s pravom može nazvati jednim od otaca srpske industrije. Pored već napred pomenutog pivarstva istraživanje rudnog bogatstva Srbije i otvaranje desetak rudnika ( Kostolac, Bor, Bogovina... ) u kojima se posebna pažnja posvećivala zaposlenima ( besplatno stanovanje, plac za baštovanluk, plate znatno veće nego u drugim srpskim rudnicima...) neuobičajena su pojava u zemlji koja je tek utirala put modernoj industrijalizaciji. Veliki potencijali Đorđa Vajferta nisu mogli da prođu nezapaženo u zemlji koja je tek počela, nakon sticanja nezavisnosti (Berlinski kongres, 1878), da shvata da je za sveobuhvatni razvoj potreban veliki novac. Problem je premošćen osnivanjem Zadruge za međusobno pomaganje i štednju (1882) koju je organizovala grupa bogatih i visprenih pojedinaca sa Đorđem Vajfertom na čelu.Sledeće, 1883 godine osnovana je i Narodna banka Kraljevine Srbije čiji je kapital obezbeđen kroz upis odnosno kupovinu akcija. Od 1884 godine Đorđe Vajfert se nalazio na mestu viceguvernera da bi od 1890 godine do 1902 godine obavljao dužnost guvernera banke.

U periodu od 1912 godine pa sve do penzionisanja 1926 godine njega opet zatićemo na mestu guvernera. Nemerljiva je uloga i značaj Đorđa Vajferta i tokom Prvog svetskog rata. On je uspešno izveo prebacivanje celokupnog kapitala Narodne banke Srbije u Marsej, koji je nakon silnih peripetija ne samo neokrnjen nego i uvećan vraćen u oslobođenu Srbiju. Za ove zasluge odlikovan je Albanskom spomenicom. U znak sećanja na guvernera koji je ostavio neizbrisiv trag u našem bankarstvu Narodna banka Srbije izdala je 2001 godine novčanicu u apoenu od 1000 dinara sa Vajfertovim likom. Nažalost, ovu novčanicu sve ređe imamo priliku da vidimo.

Veze sa rodnim gradom Đorđe Vajfert nikada nije prekidao. One su se naročito produbile nakon smrti oca Ignjata 1911 godine. Potpore raznim pančevačkim društvima (streljačka družina, vatrogasno društvo, udruženje gostioničara i kafeđija, dobrotvorna zadruga srpkinja....) znatno su intenzivirane nakon napred pomenute godine.

Ukazujući na još neke od momenata iz prebogatog Vajfertovog života spomenuli bismo događanja koja su se zbila 1923 godine. To je proslava dvostrukog jubileja – 50 godina uspešnog rada i 50 godina uzornog braka sa suprugom Marijom. Zlatna svadba proslavljena je u Pančevu u Vajfertovoj pivari uz prisustvo nekoliko stotina značajnih ličnosti iz kulturnog i javnog života tadašnje Države SHS. Đorđe Vajfert tom prilikom proglašen je za počasnog građanina Pančeva. Diploma koju je izradio poznati akademski slikar Stevan Milosavljević (1881-1926) nije sačuvana kao uostalom i mnogi drugi predmeti vezani za njegovu ličnost. Zahvaljujući ktitorstvu Đorđa Vajferta stanovnici Pančeva rimokatoličke veroispovesti dobili su iste godine i župnu crkvu posvećenu Sv.Ani. U njoj međutim nije sahranjen bračni par Vajfert kao što to običaji nalažu. Jedan od mogućih razloga je visoki položaj Đorđa Vajferta u masonskoj hijerarhiji. Naime, Đorđe je bio veliki majstor ''Jugoslavije'', Velike lože koja je objedinjavala čak 30 loža i bila najznačajnija masonska organizacija na balkanskom prostoru u to vreme.

Iako je nesumnjivo ličnost koja je u određenoj meri kreirala noviju srpsku istoriju o Đorđu Vajfertu nije mnogo pisano.Za ovu priliku ukazujemo na neveliki rad Feliksa Milekera (1858-1942) kustosa Vršačkog muzeja ''Porodica Vajfert i pivara u Pančevu 1722/3-1923'' iz 1925 godine na nemačkom jeziku. Knjižica je prevedena 2009 godine na srpski jezik u izdanju Istorijskog arhiva u Pančevu. Ipak, do danas najsveobuhvatnije delo kroz koje se provlače mnogi bitni momenti iz života nadasve velikog čoveka pojavilo se u vidu monografske publikacije Đorđe Vajfert 1850-1937. Renomirani izdavač Službeni glasnik prepoznao je napore grupe autora da popune prazninu u našoj istoriografiji pa je tako ovo delo ugledalo svetlost dana 2015 godine u trenutku kada se navršilo 165 godina od Vajfertovog rođenja.

(N. Vlajić / publikacija "Kuće i ljudi")